|
Op artistiek gebied was Edmond Hustinx een amateur, in de gunstige betekenis van het woord. Muziek maken, filmen, fotograferen en schilderen beschouwde hij als een vorm van ontspanning om te komen tot nieuwe gedachten. De eerste tekenlessen kreeg hij in 1915 als leerling van het Canisiuscollege te Nijmegen van Eugène Lücker. Uit deze periode dateert een fraai geaquarelleerd stilleven van een wijnfles en sigarendoos, alsmede een serie pentekeningen van vogelstudies. Tussen 1923 en 1927 vervaardigde hij een opmerkelijke reeks krijttekeningen van stadsgezichten en landschappen waarin het ingetogen kleurgebruik en de krachtige lijnvoering een zeer persoonlijk karakter dragen. Dit eigen handschrift ging verloren toen hij in het begin van de jaren dertig met olieverf begon te schilderen en daarbij al dan niet bewust de stijl van Limburgse kunstenaars ging imiteren.
Edmond Hustinx was geen alledaags persoon. Hij was ongehuwd en woonde samen met drie ongehuwde broers en zijn ongehuwde zuster Henriëtte in het ouderlijk huis aan de Looiersgracht, dat geen overdreven luxe kende. Hij leefde in een wereld waarin hij voor zichzelf een rol had gecreëerd waarmee hij sommige mensen imponeerde en anderen vermaakte. Het was sommigen niet altijd even duidelijk waar de werkelijkheid ophield en fantasie begon wanneer Edmond Hustinx het over zichzelf had. Maar steeds weer verbaasde hij zijn omgeving door zijn originele meningen en praktische invallen op verschillende maatschappelijke terreinen.
Bewonderenswaardig was ook zijn moed om te trachten nieuwe ideeën daadwerkelijk te realiseren.
Hustinx was er trots op om als kleine fabrikant eerder en meer aan het bevorderen van kunsten en wetenschappen te kunnen doen dan menige grote industrie. Wanneer hij prijzen uitreikte of liet uitreiken aan eerste klas kunstenaars of wetenschappers straalde ook een beetje van hun talenten op hem af. Wie bij hem om steun aanklopte voor het realiseren van een culturele activiteit kwam zelden tevergeefs.
|
|
|
|
