Stichting Edmond Hustinx > Edmond Hustinx
Edmond Hustinx – fabrikant, uitvinder en mecenas
Edmond Hustinx (1898–1984) studeerde in Amsterdam geneeskunde. Tijdens zijn studententijd volgde hij ook college in andere disciplines, onder meer filosofie en chemie en hij hield altijd grote belangstelling voor de ontwikkelingen in de wetenschap in het algemeen. De komst van wetenschappelijk onderwijs in zijn geboortestad Maastricht heeft hij steeds bevorderd.
1900 1912 1916 1930
1937 1947 1951 1962
Canisiuscollege te Nijmegen, klas 6 van het gymnasium, zittend eerste van links.
Werk
Edmond Hustinx was directeur-eigenaar van een zeepfabriek in Maastricht. In 1931 had hij de directie van de Zeepfabriek Hustinx NV (eerst gevestigd aan de Looiersgracht, later in het Bosscherveld in Maastricht) van zijn vader overgenomen. Tot aan het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog verliep de productie van zeep goed, maar daarna werd het steeds moeilijker om aan grondstoffen te komen. Men moest zijn toevlucht nemen tot het fabriceren van surrogaat, hetgeen een aanzet werd voor de ontwikkeling van moderne synthetische wasmiddelen.
In 1946 begon Edmond Hustinx met de productie van waterglas en metasilicaat (grondstof voor vaatwasmiddelen) in een continu roterende oven, een uitvinding die de aandacht van buitenlandse ondernemingen op de zeepfabriek vestigde. Edmond Hustinx nam deel aan waterglas- en metasilicaat-fabrieken in Duitsland en Frankrijk. Hij verleende licenties over de hele wereld.
Op zijn vakgebied was hij zeer inventief: hij deed vele uitvindingen waarvoor hij lucratieve patenten verwierf. De Maastrichtse Nobelprijswinnaar Peter Debye stimuleerde Edmond Hustinx omdat hij over de grenzen van wetenschappelijke vakgebieden heen uitvindingen deed en inventief was om van restmaterialen nog iets bruikbaars te maken, de zogenaamde co-productie.
Idealen
De inkomsten uit fabrieken en licenties stelden Edmond Hustinx in staat om zich in zijn artistieke hobby’s uit te leven en vooral om anderen in de beoefening van kunsten en wetenschappen te stimuleren. Zo stelde hij prijzen in voor muziek, voor beeldende kunst en voor wetenschap. Alle prijzen waren verbonden aan in Maastricht gevestigde instituten of instellingen.
Het verlenen van prijzen zag Hustinx als een middel om wetenschappers en kunstenaars te eren en te steunen; het liefst veelbelovende jonge mensen die nog niet met eerbetoon zijn overladen.
Om te bereiken dat de realisatie van zijn ideeën na zijn overlijden zou kunnen worden voortgezet, heeft Edmond Hustinx in 1961 de naar hem genoemde stichting opgericht.